باغ های معلق بابل

باغ های معلق بابل یا باغ های معلق نینوا

باغ های معلق بابل تنها مورد از  لیست عجایب هفتگانه است که هنوز مکان دقیق آن مشخص نشده است. از این باغ ها به عنوان شاهکاری باستانی در علم مهندسی یاد می شود. می گویند: باغ های معلق، چون پهنه سبزی بر روی کوهی از آجر ساخته شده بود.
بابل یکی از شهرهای اصلی تمدن کهن میان رودان بوده که خرابه های آن در نزدیکی شهر کنونی حله عراق قرار دارد. تنها منبعی که در آن مستقیما به باغ های معلق اشاره شده، کتابی از کشیشی بابلی به نام بروسوس است که در ۲۹۰ سال پیش از میلاد مسیح نوشته شده و توضیحاتی درباره باغ های معلق بابل داده است. بر طبق گفته های بروسوس این باغ ها را بُخت نصر دوم ساخته است. بخت نصر دوم در سال های 562 تا ۶۰۵  پیش از میلاد در منطقه میان رودان حکومت می کرده است. امروزه هیچ منبع نوشتاری بابلی در مورد باغ های معلق وجود ندارد و حتی هیچ گونه شاهد باستان شناسی مبنی بر وجود این باغ ها نیز در خرابه های بابل یافت نشده است.
بنا بر داستان ها و افسانه ها، بخت نصر دوم، باغ های معلق بابل را در شهر باستانی بابل و برای ملکه خویش آمیتیس ساخته است. آمیتیس شاهزاده ای مادی بوده که پس از ازدواج با بخت نصر و رفتن به بابل، پس از مدتی، چون به آب و هوای خشک منطقه میان رودان عادت نداشته، بیمار می شود و بخت نصر برای بازگشت سلامتی همسر خود، دستور به ساخت باغ های معلق بابل می دهد.
گفته می شود: در ابتدا قصری باشکوه ساختند و سپس باغ ها را بر روی این قصر احداث کردند، تحقیقات باستان شناسی هیچ اثر و نشانه ای از این باغ ها در خرابه های بابل پیدا نکرده است. بنابراین برخی معتقدند که باغ های معلق بابل از اساس داستان و افسانه بوده است.
استفانی دالی، محقق تمدن های کهن قسمت غربی آسیا معتقد است: به احتمال زیاد و بنا بر شواهد موجود، باغ های معلق، در شهر نینوا و در زمان حکومت سناخریب، پادشاه آشوری ساخته شده است. در واقع استفانی دالی، زمان ساخت باغ های معلق را 704 تا 681 سال پیش از میلاد مسیح می داند. نظرات استفانی دالی با توجه به شواهد و اسناد تاریخی با واقعیت همخوانی بیشتری داشته و باید گفت: باغ های معلق نینوا

 نمایی از باغ های خیالی معلق

 
آبیاری و ساخت باغ های معلق
از آن جا که بابل شهر خشکی بوده، باید آب رودخانه ی فرات را به شهر منتقل کرده و سپس برای بالا بردن آب به سطوح مختلف و در نهایت آبیاری مجموعه عظیم گیاهان باغ باید یک سیستم آبیاری کارآمد می داشتند.
برای انتقال آب به بام قصر و ایجاد باغ های معلق دو فرضیه در پیش روی ماست:
۱- پمپ زنجیره ای یا چرخ آب:  این شیوه ی آب رسانی هنوز هم در پاره ای از مناطق مورد استفاده و بهره برداری قرار می گیرد. این دستگاه شامل دو چرخ بزرگ است که بر بالای هم قرار گرفته اند و با زنجیری به یک دیگر متصل شده اند. بر روی زنجیره ها سطل هایی آویخته وجود دارد و در پایین استخری از آب. هنگامی که چرخ ها چرخانیده می شوند، سطل ها به درون استخر آب فرو رفته، پر آب شده و به بالا منتقل می شوند. وقتی که سطل ها به چرخ بالایی رسیده، گرفته شده و در استخری در سطح بالاتر خالی می شوند و این چرخه ادامه پیدا می کند. پس از آن آب درون استخرها با باز شدن دریچه های استخر، به درون کانال های آب جاری شده و بدین طریق جوی های مصنوعی آب در میان باغ به جریان در می آید. این شیوه ی آبیاری یعنی انتقال آب از سطح پایین تر به سطح بالاتر با همان شیوه های سنتی تا همین اواخر دارای کاربرد بوده است

نمایی از یک چرخاب که آب را از سطحی پایین به سطوح بالاتر منتقل می کرده است

۲- پمپ پیچشی یا پیچ ارشمیدس:  امروزه این روش به نام پیچ ارشمدس معروف است، اما این روش خیلی پیش تر از ارشمیدس نیز مورد استفاده بوده است. پیچ ارشمیدس در واقع لوله ای مارپیچ است که با سطح افق زاویه ۴۵ درجه داشته و از آن برای بالا کشیدن آبهای زیرزمینی و آبیاری زمین ها استفاده می شود.
نحوه کار این پیچ به گونه ای بود که یک سر لوله درون آب قرار می گرفت و سر دیگری به سطح بالاتر وارد می شود. درون این لوله پره هایی پیوسته و در انتهای لوله نیز یک دستگیره وجود داشته است. با چرخاندن دستگیره، آب درون پره های مارپیچی داخل لوله به حرکت درآمده و به سطح بالاتر منتقل می شود. بدین طریق آن ها می توانستند بر جاذبه زمین غلبه کرده و یک جریان دائمی آب را برای تأمین آب سطوح بالاتر و تراس های باغات معلق ایجاد کنند

نمایی از یک پیچ ارشمیدس

باغ های معلق : افسانه یا حقیقت ناشناخته ؟
باید توجه داشت که در متون تاریخی هیچ گاه به همسر بخت نصر دوم، آمیتیس و یا دیگر همسرانش اشاره نشده است. در کتیبه طولانی و کامل بخت نصر که به کارهای او را برمی شمارد، هیچ سخنی از باغ های معلق به میان نیامده است. همچنین در نوشته های هرودوت، تاریخ نگار مشهور یونانی که در قرن پنجم پیش از میلاد می زیست، نیز نشانی از باغ های معلق بابل نمی توان دید. از طرفی در زمان بخت نصر دوم، رود فرات از بخش شرقی خود جاری بوده است و اطلاعات کمی از بخش غربی رود و نحوه جاری بودن آن در اختیار است. چرا که انگار ساختمان باغ معلق بابل در قسمت غربی رود فرات قرار داشته است.
باید توجه داشت تنها شخصی که به باغ های معلق پرداخته، بروسوس بابلی است، و دیگران از روی دست او نوشته اند. بر همین پایه شخصی به نام رولینگر اعتقاد دارد بروسوس به دلایل سیاسی باغ های معلق را به بخت نصر دوم منسوب کرده است.
در کنار همه این ها، در نهایت دو فرضیه برای اثبات وجود منطقی باغ های بابل پیش روست: فرضیه باستان شناسی آلمانی به نام رابرت کلدوی که این باغ ها را مربوط به بابل و فرضیه ای دیگر توسط تاریخ شناسی به نام استفانی دالی. که عقیده دارد باغ های معلق بابل در حقیقت توسط پادشاهی آشوری به نام سناخریب و در شهر نینوا ساخته شده است
فرضیه رابرت کلدوی، به دنبال حقیقت…
قرن ها بود که شهر بابل جز تلی از خاک نبود و هیچ گاه مورد کاوش و جست وجوی باستان شناسان قرار نگرفته بود. با آن که موقعیت شهر بابل بر خلاف بسیاری از جاهای دیگر کاملا شناخته شده بود، اما هیچ بقایای قابل مشاهده ای در آن بخش دیده نمی شد. تا آن که در سال ۱۸۹۹ رابرت کلدوی کنجکاو شد تا تحقیقاتی را در شهر کهن بابل انجام دهد. کلدوی به مدت ۱۴ سال در شهر بابل به کاوش و حفاری مشغول شد و در نهایت توانست بسیاری از بخش های شهر بابل چون دیوارهای درونی، دیوارهای بیرونی، پایه های برج بابل، قصر بخت نصر و جاده عریض و اصلی شهر که از قلب شهر بابل می گذشت را بازیابد.
کلدوی به هنگام کاوش در ارگ جنوبی شهر، زیرزمینی با چهارده اتاق بزرگ و سقف های کمانی سنگی کشف کرد. بنا بر گزارش های باستانی، تنها دو مکان در شهر سازه ای سنگی وجود داشت. یکی دیوار شمالی ارگ شمالی بود و دیگری باغ های معلق. از آن جا که دیوار شمالی ارگ شمالی پیش تر کشف شده بود و سنگی بودن آن نیز به اثبات رسیده بود، کلدوی کشف آن سازه سنگی را به باغات معلق نسبت داد و اظهار داشت که ابن سازه در واقع آب انبار و سرداب باغ های معلق است.
رابرت کلدوی به اکتشافات خود ادامه داد و بسیاری از ویژگی هایی را که دیودور سیسیلی گزارش داده بود را پیدا کرد. آخرین کشف عجیب و قابل توجه رابرت، یافتن اتاقی با سه گودال بزرگ و عجیب در زیر خاک ها بود. رابرت کلدوی با این کشف این گونه نتیجه گیری کرد که از این گودال ها برای آب رسانی و پمپاژ دائمی به سطح نخستین و سقف قصر بابلی استفاده می شده است.
با این همه در حالی که رابرت کلدوی متقاعد شده بود که شواهد وجود باغ های بابل را کشف کرده است، برخی از باستان شناسان مدرن با طرح سوال هایی فرضیه وی را زیر سوال بردند. آن ها پیش از همه به منطقه و مکان اشاره کردند و گفتند آن قدر از رودخانه دور است که برای استفاده از آب دچار مشکل می شده اند. همچنین اخیرا لوح هایی در این منطقه کشف شده که به کاربری این سازه سنگی اشاره می کند و می گوید بابلی ها از این اتاق برای ذخیره و انبار غذاها استفاده می کردند.
امروزه احتمال آن می رود که می توان شواهدی از وسایل آبرسانی باغ ها در زیر رود فرات یافت، اما در حال حاضر نمی توان به راحتی و در امنیت به کاوش در این منطقه پرداخت و این فرضیه در حد احتمال باقی مانده است

نمایی از خرابه های شهر بابل
فرضیه ی استفانی دالی: باغ های معلق بابل در نینوا !

در آغاز قرن هفتم پیش از میلاد سناخریب کاخ جدید خود در نینوا را «کاخ بی رقیب» نامید. شهر نینوا در موقعیت کنونی شهر موصل عراق قرار می گیرد، این شهر بدون شک در زمان خود کلان شهر باشکوه و مورد توجهی بوده است. اما آیا نینوا آن قدر وسیع و باشکوه بوده است که یکی از عجایب هفتگانه را در خود جای دهد؟
در قرن سوم پیش از میلاد بروسوس در کتاب خود نوشت که پادشاه بابلی بخت نصر دوم، باغ های معلق را بیش از سیصد سال پیش ساخته است. بعدها نوشته او توسط مورخان دیگری کپی شد. گرچه نشانه ای از وجود چنان باغ های با عظمت و ابهتی در بابل در شهر بابل وجود ندارد و در حالی که مدارک و مستندات بسیاری از خدمات و کارهای بخت نصر دوم در دسترس است، چگونه امکان دارد توصیف و ذکر چنین باغی در میان مدارک تاریخی از قلم افتاده باشد؟
استفانی دالی در کتاب اخیر خود به نام «باغ های گمشده بابل» فرضیه ای جدید را بر اساس مستنداتی تاریخ ارائه می دهد:  یکی از دستاوردهای عمده سناخریب، ساخت پایتخت جدید در شهر نینوا بود که آب تمام شهر و باغ هایش توسط یک سیستم مدیریت آب بی نظیر تأمین می شد. این سیستم آب رسانی بیش از ۸۰ کیلومتر طول داشت و عرض آن به پهنای برخی از قسمت های کانال پاناما (کانالی دست ساز بین اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام) بود. این سیستم آبرسانی شامل دروازه های سد، کاریز و میلیون ها سنگ پوشیده از ساروج می شد. چنین ساخت و سازهایی موجب رشد و ابادانی شهر نینوا شد، به گونه ای که بسیار توجه باستان شناس معروف قرن نوزدهمی، هنری لایارد را معطوف خود کرد. متأسفانه بسیاری از بخش های این سیستم آبرسانی، پس از ساخت و ساز در زیر خاک مدفون شدند. باستان شناسان و محققان توانستند با استفاده از ماهواره های جاسوسی کورونا، کانال ها و دیگر طرح ها را بازیابی کنند.
اما مدارک استفانی در همین جا به پایان نمی رسد. جالب است بدانید که نوشته های تاریخی آشوری ها به وجود باغ های معلق در نینوا هماهنگی دارند

 
مدارکی از وجود باغ معلق در نینوا
نقش برجسته ای از باغ معلق که متعلق به شهر نینواست و هم اکنون در موزه بریتیش لندن قرار دارد، بزرگ ترین گواه وجود باغ های معلق در نینوا می باشد. در این نقوش برجسته، گیاهانی در طبقات، تراس های مختلف و بر بالای ستون های سنگی به تصویر کشیده شده اند. جالب آن که باستان شناسان توانسته اند در آبراه های سناخریب، ستون ها و طاق هایی مشابه با ستون های این نقش برجسته کشف کنند. همچنین نقوش برجسته ای درون قصر باستانی سناخریب کشف شده که تصاویری از آدم های سرگرم بازی و تفریح را در باغ های معلق نشان می دهد. باغ های نشان داده شده در نقوش برجسته درون قصر، باغی با سقفی ستون دار است. همچنین پیاده رو هایی که از سقف آن ها ریشه درختان بیرون آمده، به چشم می خورد. سناخریب باغ های معلق خودش را این گونه با رشد کوه مقایسه می کند:  باغی چونان عظیم در کنار قصر خود احداث کردم که همانند طبیعت (کوه آمانوس )است و در آن همه نوع درخت میوه و انواع گیاهان علفی و دارویی کوهستانی و بابلی وجود دار

سنگ نبشته ی آشوری

باغ های خیالی بابل یا نینوا

باغ های معلق


باغ های معلق

دی ان ان فارسی , مرجع دات نت نیوک فارسی
دی ان ان